
چه حکمتی داشت که امسال رهبر بزرگوار روی این نکته تأکید کردند؟ دولت در کنار ملّت، وحدت!
معلوم است که زمینه برای تفرقه بین دولت و ملّت بالا رفته. دولت با شعار اعتدال خیلیها را از خودش دور می کند، ملت هم که پنجاه درصد اصلاً به دولت رأی ندادهاند! آنها هم که رأی دادهاند با «گرانی» جواب پس گرفته اند!
اما اینها برای سال قبل هم بود!
به نظرم نکتهی شعار سال «عقبگرد!» است. در سالهای گذشته، اولویتهای اقتصادی مطرح بود و دغدغهی رهبری رفع این مشکل بود که به نحوی برای اهداف انقلاب یک خطر تلقی میشد. اما حالا کار از این حرفها گذشته! خطر تفرقه درونی وجود دارد؛ اگر دولت با این سیاستها جامعه را به آشوب نکشاند، جای شکر دارد.
این شعار در سطح وسیعتر و بینالمللیتر در سال 86 تکرار شده بود (سال: اتحاد ملی انسجام اسلامی). اما امسال باید مواظب باشیم که حدّ اقلها را از دست ندهیم...
نکتهی دیگر که به ذهن میزند این است که: در آستانهی نزدیک شدن به انتهای مذاکرات (یا بهتر بگم: در آستانهی شکست دیپلماسی دولت!) حضرت آقا تمامقد، حمایت خودشان را از دولت اظهار میکنند تا بعداً مردم- و ماهوارهها- نگویند که: مخالفت رهبر نگذاشت مذاکرات به نتیجه برسد! اینجاست که حضرت آقا ملّت را هم به حمایت از دولت تشویق میکند تا با دست باز پیگیر مقصود خودشان باشند. حواسمان هست که هدف اعلای رهبر بزرگوار از حمایت از مذاکرات این است که- در صورت به نتیجه نرسیدن مذاکرات- مردم به این درک برسند که آمریکا قابل اعتماد نیست و مذاکره با او در هیچ شرایطی کارگشا نیست! این هدف نباید دستخوش تبلیغات غلط قرار بگیرد. پیش از این تجربهی مذاکره چند بار تکرار شده است، لکن برای تودهی مردم تجربه و بصیرتی را به دنبال نداشته است...
***
حالا دیگر کار دارد به جاهای باریک می کشد و واقعاً روحانی در دوراهی قرار دارد که یا بگوید: غلط کردم و طئوری من شکست خورده است! و یا اینکه به هر قیمتی که شده از ایده ی خودش دفاع کند و حتّی رهبر بزرگوار را هم در تنگنا قرار بدهد که با این نرمش ها و سازش ها کنار بیاید!
رهبر بزرگوار بارها دولت را (تصریحاً و تلویحاً) به خاطر گفتن حرفهای تفرقه افکنانه توبیخ کرده است و حالا با این شعار حکیمانه او را تشویق به این می کند که دنبال تفرقه و اغتشاش نباشد...